1. Dwaj uczniowie szli do Emaus przygnębieni całym smutkiem Krzyża. Z każdą chwilą ból ich jeszcze rósł, gdy kres drogi zwolna się przybliżał. Dwu tych uczniów smutnych z Emaus spotkał Jezus w popołudnie złote i tłumaczył im z miłością mus swojej śmierci na wzgórzu Golgoty. 2. Zasłuchanym uczniom z Emaus Pan odsłonił tajemnicę Krzyża. Zmienił w wiosnę lodowaty mróz, zesłał światło, choć się słońce zniża. Został z nimi w domu w Emaus, łamał chleby Jezus zmartwychwstały, dał się poznać, ciszę szczęścia wniósł i przemienił im w oczach świat cały. 3. Jest nad Wisłą nasze Emaus i w Warszawie, chleba jest łamanie. Wzrośnie życie, gdzie był przedtem gruz, tylko zawsze zostań z nami, Panie.
www.ojozefmajkowski.pl